Galena en Laange gaan koken!

Het is vakantie, maar er is helemaal niets te doen. Nou ja, dat vinden Galena en Laange. Ze zitten buiten op de schommel, maar ze kijken niet blij. Ze schommelen ook niet. Nee, ze kijken een beetje verdrietig en staren naar de grond. 'Waarom kijken jullie zo verdrietig?', vraagt de moeder van Laange. 'We vervelen ons', zegt Laange. 'Er is helemaal niets te doen hier.' 'Maar jullie kunnen toch steppen of fietsen of stoepkrijten of knikkeren', zegt de moeder van Laange. 'Dat hebben we allemaal al gedaan', zegt Galena beteuterd. 'En nu vervelen we ons.' De moeder van Laange denkt even na. 'Ik weet het', zegt ze lachend. 'Jullie worden vandaag koks!' Galena en Laange kijken haar verbaasd aan. 'Koks? Wat zijn koks?' vragen ze. 'Koks zijn mensen die eten maken', vertelt de moeder van Laange. 'En vandaag gaan jullie dus het eten maken voor vanavond.' Galena en Laange kijken elkaar blij aan. Dat lijkt ze wel wat! 'Maar hoe doen we dat dan?' vraagt Laange aan zijn moeder. 'Eerst moet je weten wát je wilt eten', vertelt de moeder van Laange. 'En dan moet je kijken wat je allemaal nodig hebt.' 'Dus we kunnen ook pannenkoeken eten?' vragen ze blij. Mama lacht. 'Ja, dat kan ook.' 'Dan gaan we pannenkoeken maken', zegt Laange. 'Maar hoe maken we die dan?' ‘Je moet eerst kijken wat je nodig hebt’, zegt mama. ‘Wat hebben dan nodig?’ vraagt Laange. ‘Wat hebben we dan nodig?’ vraagt Laange. ‘Pannenkoekenmeel, eieren, melk en olie of boter om te bakken’, zegt mama. ‘En waar kun je dat vinden?’, vraagt mama? ‘In de supermarkt', zegt Laange. 'In de koelkast en de kast', zegt Galena. 'Jullie hebben allebei gelijk', lacht mama. 'Maar toevallig hebben we nu alle spullen al thuis in de koelkast en de kast staan, dus jullie kunnen meteen beginnen!' Galena en Laange kijken elkaar blij aan, dat lijkt ze wel wat. Pannenkoeken maken als echte koks!
En dan gaan ze aan de slag. Ze krijgen eerst schorten om, want dat hebben koks ook altijd. Als je dan morst, kom het niet op je kleren, maar op het schort. Dat is wel fijn, want dan hoeven ze niet heel voorzichtig te doen. Mama pakt alles wat ze nodig hebben. Eerst doet ze het meel in een kom. Dan doet ze er wat melk en olie bij. En als laatste doet ze de eieren erbij. ‘Willen jullie het nu door elkaar heen mixen?’, vraagt ze aan Galena en Laange. Dat willen Galena en Laange natuurlijk wel! Ze mixen zo hard als ze kunnen. Eerst de ene kant op, dan de andere kant op. Eerst heel snel, dan heel langzaam.
Als alles gemixt is, is het tijd om te bakken. Mama bakt de pannenkoeken. Maar Galena en Laange mogen het beslag in de koekenpan gieten. Daarvoor hebben ze een hele grote lepel. Galena giet als eerste het beslag in de koekenpan. Ze kijkt naar de pan. Het lijk wel op een hartje! ‘Bah, een hartje’, zegt Laange. 'Dat is vast geen lekkere pannekoek.' ‘Oh ja’, zegt Galena, ‘wat ga jij dan maken?’ Laange denkt even na. ‘Iets heel stoers’, zegt hij dan. ‘Een auto of een piraat, ofzo’, zegt hij. Dan is de pannenkoek van Galena klaar. Ze wacht nog even met proeven, totdat Laange ook een pannenkoek heeft. Laange gaat nu ook het beslag in de koekenpan gieten. Hij probeert de vorm van een auto te maken, maar het lukt niet helemaal. Laange kijkt erg verdrietig. ‘Wat is er?’, vraagt Galena. ‘Hij lijkt niet op een auto, dus nu heb ik geen stoere pannenkoek’, zegt Laange beteuterd. Galena kijkt in de koekenpan. Ze ziet geen auto, maar wel een beer! ‘Laange, jij hebt een hele stoere pannenkoek’, zegt ze, ‘want jouw pannenkoek lijkt op een beer’. Laange kijkt in de pan. Nu ziet hij het ook. Dat is eigenlijk toch wel heel stoer, een beer! Als ook de pannenkoek van Laange klaar is, gaan ze smullen. Galena eet een hartje en Laange eet een beer op!

In de sneeuw.

‘Laange, wakker worden!’ Laange schrikt wakker.

Naast zijn bed staat Galena te springen van ongeduld. ‘Laange, schiet op, kijk eens naar buiten!’

‘Wat is er dan buiten?’ vraagt Laange slaperig. ‘Het heeft gesneeuwd’, roept Galena blij.

Sneeuw? Laange is meteen wakker! Hij springt uit bed en rent naar zijn raam. Hij doet de gordijnen open en ja hoor, het is helemaal wit buiten! ‘Schiet op, dan kunnen we in de sneeuw spelen’, roept Galena en ze rent de trap af, naar buiten. Snel kleedt Laange zich aan en rent dan ook de trap af.

‘Ik ga naar buiten’, roept hij nog snel de woonkamer in en dan staat hij buiten. In de sneeuw. Hij kijkt om zich heen. Overal is het wit. De huizen, de bomen, de auto’s, de straat… alles is wit! ‘Laange!’ Hij kijkt om en ziet Galena staan met een sneeuwbal in haar handen. ‘Sneeuwballengevecht?’ vraagt Galena. ‘Echt wel’ zegt Laange meteen.

En dan barst het gevecht los…

Galena gaat treinen!

‘Hoe lang moeten we nog wachten?’, vraagt Galena ongeduldig aan haar moeder.
‘Nog vijf minuten, lieverd’, antwoordt haar moeder. Galena vind het allemaal wel erg spannend. Vandaag gaat ze voor de eerste keer met de trein reizen. ‘Treinen’, noemt haar moeder dat. Samen met mama gaat ze op bezoek bij oma. Oma woont ver weg, dus daarom gaan ze met de trein. Eerst gingen ze naar het station fietsen. Op het station moesten ze hun fietsen in rekken zetten. Galena had haar fiets naast de fiets van haar moeder gezet en met een mooi roze slot zitten ze nu aan elkaar vast.
En nu staan ze dus op het station te wachten op de trein. Maar waar blijft die trein nou? Hé, Galena hoort bellen rinkelen. Wat is dat nou? Ze vraag het aan mama. ‘Dat betekent dat de trein eraan komt en dat niemand meer mag oversteken bij het spoor. Het is net als een stoplicht’, zegt mama. Een stoplicht kent Galena wel. Wat grappig, een stoplicht met belletjes. Die mogen ze van Galena wel overal neerzetten!
Maar kijk, daar komt de trein! Galena doet een stap naar achteren, want de trein gaat nog best snel. Dan staat de trein stil en ze loopt samen met mama naar een deur. Met veel lawaai gaat de deur open en komen er mensen naar buiten. Dan kunnen ze eindelijk de trein instappen. Galena loopt met mama mee de trein in en een trap op. Een trap in een trein? Wat raar, denkt Galena. Als ze boven zijn, doet mama een glazen deur open en dan ziet Galena allemaal stoeltjes. ‘Waar wil je zitten?', vraagt mama. ‘Bij een raam, want dan kan ik alles zien', zegt Galena meteen. Ze lopen naar een plekje bij het raam en gaan zitten. Dan springt Galena gillend weer op.
‘We bewegen’ gilt ze. Mama lacht. ‘Ja, de trein is gaan rijden. Dan voel je dat we gaan bewegen. Ga maar weer zitten, Galena, je merkt er zo niets meer van.’ Galena gaat weer zitten. Wel raar hoor, die trein.
Galena kijkt naar buiten en wat is daar veel te zien! Huizen, bomen, scholen, auto’s, fietsers, mensen… zoveel! En het gaat allemaal zo snel, dat Galena niet meer weet waar ze kijken moet!
Plotseling zwaait de glazen deur open en komt er een meneer binnen. Galena schrikt ervan! Wie is die meneer? Hij lijkt wel op een politieman.
‘Uw vervoersbewijzen graag’, zegt de meneer. ‘Voetbewijzen?’ vraagt Galena. ‘Wat is dat meneer?’ De meneer en mama beginnen te lachen. ‘De vervoersbewijzen’, zegt mama, ‘zijn de kaartjes die we bij de machine hebben gekocht.’
‘Maar waarom moeten we die dan aan deze meneer geven? Is hij een politieman?’ vraagt Galena aan haar moeder. ‘Nee lieverd, hij is een conducteur. Hij moet kijken of iedereen in de trein wel een kaartje heeft. Want zonder kaartje, mag je niet met de trein reizen.’
Galena snapt het nu wel een beetje, maar ze vindt de meneer nog steeds op een politieman lijken. Mama geeft de meneer de kaartjes en de meneer doet ze tussen een tang en dan zitten er gaatjes in. ‘Met die gaatjes kun je zien dat de meneer jouw kaartjes heeft gezien’, zegt mama.
De meneer loopt weg en Galena kijkt weer door het raampje naar buiten. Wauw, wat gaat de trein snel! Galena ziet nu weilanden, koeien, slootjes en nog zoveel meer! Ze wordt er moe van en wrijft in haar ogen. Langzaam gaan haar ogen steeds een beetje verder dicht. En net voor ze in slaap valt denkt ze nog: als ik terug ben, ga ik dit allemaal aan Laange vertellen!

Laange wordt Zwarte Piet!!

‘Later, als ik groot ben, word ik juffrouw’, zegt Galena trots. ‘Dat lijkt me zo leuk!’ ‘Nou,’ zegt Laange, ‘weet je wat ik later wil worden?’ 'Meester?’ vraagt Galena. ‘Nee joh, Meester Laange, dat klinkt zo suf! Wat ik wil worden is echt het allerleukste beroep in de wereld!’ ‘Wat is dat dan?’, vraagt Galena. ‘Politieman, brandweerman, dokter, directeur, slager, bakker…? Wat wil jij dan worden later?

‘Ik zal het je vertellen’, zegt Laange, ‘maar dan moet je beloven dat je het aan niemand doorvertelt, oké?’ ‘Ja ja, ik zal het niet doorvertellen’, zegt Galena. ‘Maar zeg nou, wat is het!’ ‘Oké’, zegt Laange heel zachtjes en mysterieus, ‘wat ik later wil worden, is… Zwarte Piet!’ ‘Zwarte Piet?!’ Galena proest het uit van het lachen. ‘Maar dat kan toch helemaal niet?’ ‘En waarom niet dan?’, vraagt Laange boos. ‘Nou’, zegt Galena, ‘je bent toch niet zwart! En een Zwarte Piet is wel altijd zwart!’ ‘Dan moet ik gewoon vaak door de schoorsteen glijden, dan word ik vanzelf zwart!, roept Laange meteen. ‘Maar dan moet je al op de daken kunnen klauteren’, zegt Galena. ‘Ja, dat ga ik oefenen!’, zegt Laange. Net als andere dingen die je als een zwarte piet goed moet kunnen.’ ‘Wat is dat dan allemaal?’, vraagt Galena. ‘Oh, uh, ja, dat weet ik niet helemaal precies’, stamelt Laange. ‘Hoe kan je dan oefenen?, giechelt Galena. Laange kijkt verdrietig, want hij wil heel graag Zwarte Piet worden. Galena ziet Laange zo verdrietig kijken en ze wil hem heel graag helpen, maar hoe… Dan weet ze het!! ‘Kom Laange, we gaan een Zwarte Piet zoeken en dan gaan we vragen wat Pieten allemaal moeten doen voor Sinterklaas.’ Laange kijkt al weer blij, want dat vindt hij een goed idee!

Samen gaan ze de straat op en ja hoor, daar op de hoek van de straat, daar staat een Zwarte Piet!! “Piet, Piet’, roepen Galena en Laange terwijl ze naar de Zwarte Piet toe rennen. De Zwarte Piet schrikt er helemaal van! 'Zo zeg, wat is er allemaal aan de hand?, vraagt Zwarte Piet. Laange vertelt Piet dat hij later ook zwarte piet wil worden, maar dat hij niet weet wat je als Zwarte Piet eigenlijk allemaal moet kunnen. En dat hij dat wel moet weten, want dan kan hij oefenen! 'Oh', zegt Zwarte Piet, 'dat kan ik je wel vertellen.' 'Als Zwarte Piet moet je er natuurlijk wel vrolijk uitzien, dus heb je een mooi pietenpak met een mooie muts met een veer. Ook heb je schoenen met speciale zolen, zodat je goed op de daken kan klimmen. Je moet ook pakjes door de schoorsteen kunnen gooien, op deuren kunnen bonzen, cadeautjes kunnen inpakken,...' 'Wacht even, Piet!' roept Galena. 'Dan schrijf ik het op!' Als Galena alles opgeschreven heeft, bedanken ze de Zwarte Piet voor zijn hulp en gaan ze weer naar huis. En weet je wat ze daar gaan doen? Oefenen, heel veel oefenen.

En misschien, over heel veel jaar, wordt Laange dan ook wel een echte zwarte piet!